اسکن برای دسترسی با موبایل
عقد نکاح موقت
نکاح موقت یا ازدواج موقت، نوعی عقد ازدواج در فقه شیعه است که برای مدت مشخص و با مهریه معین میان زن و مرد برقرار می‌شود. در این نوع ازدواج، مدت عقد و مهریه باید پیش از جاری شدن صیغه به‌طور روشن مشخص شده باشند.
نکاح موقت که با عنوان ازدواج موقت یا متعه نیز شناخته می‌شود، نوعی ازدواج مدت‌دار در فقه شیعه است. برخلاف نکاح دائم که برای آن مدت پایانی تعیین نمی‌شود، در نکاح موقت زن و مرد برای یک بازه زمانی مشخص با یکدیگر ازدواج می‌کنند.
از مهم‌ترین ویژگی‌های این عقد، تعیین دقیق مدت ازدواج و مهریه پیش از اجرای صیغه است. مدت می‌تواند با توافق طرفین مشخص شود و مهریه نیز باید معلوم و مورد توافق باشد.
مدت نکاح موقت باید پیش از اجرای عقد مشخص و مورد توافق دو طرف باشد.
مهریه باید قبل از جاری شدن صیغه به صورت روشن و مشخص تعیین شود.
پس از آنکه زن و مرد درباره مدت ازدواج و مقدار مهریه به توافق رسیدند، یکی از صورت‌های رایج صیغه نکاح موقت در فقه شیعه به شکل زیر بیان می‌شود.
زَوَّجْتُكَ نَفْسِي فِي الْمُدَّةِ الْمَعْلُومَةِ عَلَى الْمَهْرِ الْمَعْلُومِ
معنی: «خودم را برای مدت مشخص و با مهریه تعیین‌شده به همسری تو درآوردم.»
قَبِلْتُ
معنی: «پذیرفتم.»
نکاح موقت معمولاً با پایان یافتن مدت تعیین‌شده خاتمه پیدا می‌کند. همچنین در شرایط مربوط، مرد می‌تواند مدت باقی‌مانده عقد را ببخشد که از آن با عنوان «بذل مدت» یاد می‌شود. پس از پایان نکاح، رعایت احکام و شرایط مربوط به عده نیز ممکن است لازم باشد.
لطفا وارد شوید تا نظر دهید
افزودن نظر
دیدگاه